ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Νέα επιστημονικά δεδομένα έρχονται στο φως της δημοσιότητας, που αφορούν το φαινόμενο της ατυχίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες μελών εξερευνητικής αποστολής στην Γροιλανδία βρέθηκε το άντρο του πλάσματος που δημιουργεί όλες αυτές τις ατυχείς συγκυρίες. Σημειωτέον πως ήταν πολλή δύσκολη η διαδικασία της συνέντευξης με τα μέλη της αποστολής αφού μετά την επιστροφή τους από την Γροιλανδία μία σειρά ατυχών συμπτώσεων τους έκανε να παγιδευτούν σε ένα αέναο κύκλο εύρεσης θέσης πάρκινγκ. Το κινητό μας συνεργείο κατάφερε να τους εντοπίσει και μετά από πολλά οκτάνια, να τους πάρει συνέντευξη.
''Ολα άρχισαν με το που πατήσαμε το πόδι μας σε εκείνο το μέρος. Μόλις ο αρχηγός της αποστολής, Βλαδίμηρος Γουίσκας συστήθηκε στο τέρας, το έπιασε μία μανία λες και επρόκειτο για λαχταριστή λιχουδιά.''
Να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο πως ο Γουίσκας στην όψη κάλλιστα θα μπορούσε να είναι δίδυμος αδερφός του γνωστού σε όλους Κουασιμόδου, μόνο που ο τελευταίος δεν ήταν φαλακρός. Αν δεν είναι αυτό ατυχία, τότε τι είναι?
Φυσικά πρόκειται για το προιστορικό πλάσμα ''Γαλή η Μελανή'', η αλλιώς Μαυρόγατα.
Στο χώρο που ζούσε βρέθηκαν βιβλία και προκυρήξεις. Χαρακτηριστικά σας αναφέρουμε μερικά
''Τεχνικές Μετενσάρκωσης Και Πολιτική Ανέλιξη Σε Κόμμα Της Δεξιάς''
''Χώμα να φάνε οι άνθρωποι!''
''Εμείς οι κεραμιδόγατες, όπου λάχει..''
''Κατάρες, βασκανίες και το Μάτι της Θαντέρα''

Ο ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΓΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό,υπήρχε ένας νέος πρίγκηπας που πίστευε σε όλα τα πράγματα, εκτός από τρία. Δεν πίστευε στις πριγκίπισσες, δεν πίστευε στα νησιά και δεν πίστευε στον Θεό. Ο πατέρας του, ο βασιλιάς, του είπε πως τέτοια πράγματα δεν υπήρχαν. Καθώς δεν υπήρχαν πριγκίπισσες η νησιά στην επικυριαρχία του πατέρα του και ούτε ένα σημάδι του Θεού, ο νεαρός πρίγκιπας πίστεψε στον πατέρα του.
Αλλά κατόπιν, κάποια μέρα, ο πρίγκιπας το έσκασε από το παλάτι και βρέθηκε στο επόμενο νησί. Εκεί, προς έκπληξή του, από ακτή σε ακτή είδε νησιά και επάνω σε αυτά τα νησιά περίεργα ανησυχητικά πλάσματα που δεν τολμούσε να ονομάσει. Καθώς έψαχνε για βάρκα, ένας άνδρας με βραδινό ένδυμα τον πλησίασε στην παραλία.
''Είναι πραγματικά νησιά αυτά?'' ρώτησε ο νεαρός πρίγκιπας.
''Μα και βέβαια είναι αληθινά νησιά'', του είπε ο άντρας με την βραδινή ενδυμασία.
''Και αυτά τα περίεργα ανησυχητικά πλάσματα?''
''Αυτές είναι όλες αυθεντικές πριγκίπισσσες.''
''Μα τότε, θα πρέπει να υπάρχει και ο Θεός!'' φώναξε ο πρίγκιπας.
''Εγώ είμαι ο Θεός'', απάντησε ο άντρας με τα επίσημα ρούχα κάνοντας μία υπόκλιση.
Ο νεαρός πρίγκιπας επέστρεψε στο σπίτι του όσο πιο γρήγορα μπορούσε.
''Α, γύρισες'', είπε ο πατέρας του, ο βασιλιάς.
''Είδα νησιά, είδα πριγκίπισσες, είδα τον Θεό'', είπε ο πρίγκιπας θυμωμένος.
Ο βασιλιάς δεν συγκινήθηκε.
''Ούτε τα πραγματικά νησιά, ούτε οι πραγματικές πριγκίπισες, ούτε ο πραγματικός Θεός υπάρχει.''
''Μα τους είδα!''
''Πες μου πως ήταν ντυμένος ο Θεός.''
''Ο Θεός φορούσε βραδυνά ρούχα.''
''Ηταν τα μανίκια του παλτού ανασηκωμένα?''
Ο πρίγκιπας θυμήθηκε πως ήταν. Ο βασιλιάς χαμογέλασε.
''Αυτή είναι η στολή ενός μάγου. Σε κορόιδεψε.''
Μετά από αυτό, ο πρίγκιπας επέστρεψε στο επόμενο νησί, πήγε στην ίδια παραλία και για άλλη μια φορά συνάντησε τον άντρα με τα βραδινά ρούχα.
''Ο πατέρας μου, ο βασιλιάς, μου είπε ποιός είσαι'', είπε ο νεαρός πρίγκιπας χολωμένος. ''Με ξεγέλασες την τελευταία φορά, αλλά όχι σήμερα. Τώρα ξέρω πως αυτά δεν είναι πραγματικά νησιά και πραγματικές πριγκίπισες, γιατί είσαι ένας μάγος.''
Ο άντρας στην παραλία χαμογέλασε.
''Σίγουρα κάποιος σε έχει κοροιδέψει, αγόρι μου. Στο βασίλειο του πατέρα σου υπάρχουν πολλά νησιά και πολλές πριγκίπισσες. Αλλά σε έχει γοητεύσει ο πατέρας σου και δεν μπορείς να τα δεις.''
Ο πρίγκιπας γύρισε σκεφτικός στο σπίτι. Οταν είδε τον πατέρα του, τον κοίταξε στα μάτια.
''Πατέρα, είναι αλήθεια πως δεν είσαι αληθινός βασιλιάς, αλλά μόνο ένας μάγος?''
Ο βασιλιάς χαμογέλασς και σήκωσε τα μανίκια του.
''Ναι, γιε μου, είμαι μόνο ένας μάγος.''
''Μα τότε α άνδρας στην αμμουδιά ήταν ο Θεός?''
''Ο άντρας στην αμμουδιά ήταν ένας άλλος μάγος.''
''Πρέπει να ξέρω την πραγματική αλήθεια, την αλήθεια πέρα από την μαγεία.''
''Δεν υπάρχει αλήθεια πέρα από την μαγεία'', είπε ο βασιλιάς.
Η λύπη πλημμύρισε τον πρίγκιπα.
Είπε, ''Θα σκοτωθώ.''
Ο βασιλιάς με τα μαγικά του έκανε τον θάνατο να εμφανιστεί. Ο θάνατος στάθηκε στην πόρτα και κοίταξε τον πρίγκιπα. Ο πρίγκιπας άρχισε να τρέμει. Θυμήθηκε τα όμορφα, αλλά μη πραγματικά νησιά και τις ψεύτικες αλλά όμορφες πριγκίπισες.
''Πολύ καλά'' είπε, ''Μπορώ να το αντέξω''.
''βλέπεις γιε μου'', είπε ο βασιλιάς, ''τώρα και συ αρχίζεις να γίνεσαι ένας μάγος''.

Από τo βιβλίο ''Ο Μάγος'' του Τζων Φάουλς

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΑ...

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Δ.Μαρκόπουλου ''Είτε Παίδες Ελλήνων, Είτε Παίδες Βαρβάρων. Και Τα Δυο Δεν Γίνεται''. Ο συγγραφέας παραθέτει αποσπάσματα από μαθητικά κείμενα από την δεκαετία του 60' και έπειτα.

''Παρθένο δάσος είναι το δάσος που το χέρι του ανθρώπου δεν πάτησε ποτέ πόδι''

''Η ζήλεια έιναι πολύ κακό πράγμα. Μια παροιμία του πάνσοφου λαού λέει οτι όποιος ζηλεύει τα πολλά, ζηλεύει και τα λίγα''

''Η Ρυμοτομία είναι βαρύτατη ασθένεια από την οποία υποφέρουν οι κάτοικοι των πόλεων. Στα χωριά δεν έχει ακόμα μεταδοθεί''

''Το στήθος είναι ένα εξάρτημα που το φοράνε μόνο οι ωραίες γυναίκες''

''Τα πράσα δεν κάνουν τον παπά. Τον μανάβη κάνουν.''

''Το στομάχι βρίσκεται ακριβώς στο οπίσθιον μέρος του αφαλού''

''Αλητάλια δεν είναι βρισιά. Είναι ιταλικό αεροπλάνο''

''Η Γη κάθε 24 ώρες παράγει μία διαστροφή γύρω από τον εαυτό της''

''Ο μέλλων του πίνω είναι μεθάω''

''Η Ηρα ζήλευε τον Δία και μια φορά τον μεταμφίεσε σε διάρροια''

Persona

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση που αφορά τις κοινωνικές μάσκες έγινε η αιτία της ανάρτησης αυτού του κειμένου. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, που εφάπτεται της γνωστικής ψυχολογίας και του μπιχεβιορισμού και που ουσιαστικά πρόκειται για ένα μοντέλο, η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου που επηρρεάζει και την εξωτερική του συμπεριφορά αποτελείται από τρία στρώματα ή αγγλιστί τρία layers. Το πρώτο παρομοιάζεται σαν ένα διαμάντι και αποτελεί τον πραγματικό μας εαυτό που ακτινοβολεί σαν θησαυρός σε σπηλιά αφού η μοναδικότητα του, του δίνει τις ιδιότητες αυτές. Το δεύτερο μοιάζει με παχιά στρώματα σκόνης πάνω από το διαμάντι τα οποία ασυνείδητα τοποθετούμε σκεπτόμενοι πως είμαστε αυτό που φοβόμαστε. Και το τρίτο είναι το βερνίκι που βάζουμε πάνω από την σκόνη που είναι όλα αυτά που προσποιούμαστε πως είμαστε.
Τα αίτια που μας κάνουν να εφαρμόζουμε αυτήν την διαδικασία έστω και ασυνείδητα είναι ένα θέμα το οποίο χρήζει αναζήτησης. Αλλωστε, ο δε ανεξέταστος βίος, ου βιωτός ανθρώπω, αν θέλουμε να δανειστούμε την γνωστή ρήση του Σωκράτη. Εν ολίγοις όμως πιστεύω πως έχουν να κάνουν με τα στάδια της κοινωνικοποίησης τα οποία περάσαμε σαν παιδιά και έφηβοι και με το πως μέσω γενικεύσεων και διαστρεβλώσεων υιοθετήσαμε και στην συνέχεια εκθέσαμε τα κοινωνικά μας στίγματα ( στίγματα όπως αυτά των ραντάρ και όχι θαυματουργών φαινομένων της καθολικής εκκλησίας ).
Υποθέτω πως οι ανθρώπινες σχέσεις θα ήταν πιο απλές και ξεκάθαρες χωρίς ταμπέλες, παρεξηγήσεις και αυτοκόλλητα λογοτύπων εκπομπών και περιοδικών στο μέτωπό μας. Persona grata....